|
Het reeds vaker genoemde to-spot lijstje kon in Londen naar hartenlust worden aangevuld. Vrijwel helemaal bovenaan de lijst – de XJ220, EB110 en McLaren F1 stonden er nog tussen – stond een Ferrari. Een iconische Ferrari, waarvan een beperkt aantal – niet eens extreem weinig – werd gebouwd. Precies in het jaar van de in productie name, 2002, begon ik met spotten, maar tot de eervorige zaterdag kwam er maar weinig van terecht. Met veel moeite een F40, geen F50, en ook geen Enzo…
Ferrari Enzo
Maar toen gebeurde het dat ik nonchalant met iemand bij Hydepark Corner ging zitten bijkomen van de vermoeiende reis, om tussendoor nog rustig wat te spotten. Het is een erg verdienstelijke tactiek om in Londen, vermoeid van reizen en/of spotten, in die omgeving aan de kant van de weg te gaan zitten wachten. Wel de lusten, niet de lasten, auto’s komen vanzelf wel langsrijden. Meteen al zag ik wat er in de verte aan kwam, ik keek snel nog even of m’n camera wel echt goed stond ingesteld – een beruchte dooddoener – , en ik wachtte geduldig af tot het vrij baan was voor de bijzonder indrukwekkende rode verschijning. En zo was de eerste alvast in the pocket, vanaf toen was het nog maar even wachten op de tweede. En zelfs…
Waar we naar kijken is een heel erg indrukwekkend lijnenspel. Wat ik tot nu toe aan supercars heb gezien mag dan in sommige gevallen wel sneller en zeldzamer zijn dan de Enzo, deze Ferrari heeft zonder enige twijfel de meest offensieve looks. De gemene puntneus met koplampen als vals kijkende ogen suggereren iets van een… Nou ja, vul zelf maar iets gemeens in voor ik mezelf compleet belachelijk maak met een vergelijking.
Het kenteken is trouwens opmerkelijk, maar kan er niet al zijn hele leven op gezeten hebben. Pas in de loop van de productie werd besloten er 50 extra te maken, bovenop de 349 geplande Enzo’s, om vervolgens af te sluiten met een vierhonderdste exemplaar. Geheel tegen Enzo Ferrari’s eigen principe in, om gelimiteerde oplagen niet in ronde aantallen uit te geven. Zoals de verhalen willen…
Hij is lang, breed, en laag. 4m70, 2m03, en 1m15 respectievelijk. De Veyron ziet er sowieso al best lief uit, naast een Enzo is echt pas echt een schatje met zijn ronde vormen en niet bijzonder aanstootgevende looks. Veel sneller is hij ongetwijfeld, maar visuele impact is voor iemand die er zelf toch niet mee rijdt – ik, helaas – haast belangrijker dan de pure pk’s. Anderhalf keer zo veel heeft de Veyron er, zonder overdrijven. De 6,0 liter V12 levert 660 pk op de achterwielen. Cijfers voor de 0-100 lopen uiteen van 3,2 tot 3,7 seconde, zoals gebruikelijk is de hoogste tijd de meest geloofwaardige. Onpraktisch en duur? Ja, maar baas-boven-baas is er altijd. Kijk maar naar de McLaren F1, die ongeveer 2,5 keer zo veel verbruikt en een veelvoud aan servicekosten met zich mee brengt…
Tags: enzo, Ferrari, rood
|
