|
 Mijn vriendin en ik zijn deze week uitgenodigd voor een bruiloft van goede vrienden van ons. In tegenstelling tot mijn vriendin -en waarschijnlijk de meeste andere vrouwen- is het niet zo zeer de trouwjurk waar ik bij de gemiddelde bruiloft nieuwsgierig naar ben. Het zal jullie als mede-autogekken niet verbazen dat ik me meer interesseer voor de trouwauto dan voor een paar lappen kant en wat kraaltjes die na één dag trouwe dienst voor eeuwig in een kast verdwijnen. Dan heb ik toch meer met een stuk techniek omhuld door plaatstaal dat vaak al jaren, zo niet decennia historie in zich herbergt. Onze vrienden hebben een Mercedes SL AMG geregeld. Een recent model en natuurlijk helemaal geen onaangename keuze om je een dag in voort te bewegen. Toch denk ik dat ik zelf niet wil trouwen in iets wat nog (bijna) nieuw in de showroom staat op het moment dat ik het ja-woord ga geven.
Mijn vriendin en ik hebben een redelijke deal gesloten. Als we ooit trouwen mag zij haar jurk uitzoeken en ik de trouwauto. Maar hoewel dat misschien een leuke deal lijkt, is het uitzoeken van een auto veel gecompliceerder dan het vinden van een jurk. Een jurk is immers volledig naar wens aan te passen. Je neemt wat witte stof, wat kraaltjes, sluiertje erbij en klaar is Kees. Tenminste, als je toekomstige vrouw Kees heet, wat bij mij gelukkig niet het geval is. Maar als je de auto uit moet zoeken is de keuze toch lastiger. Om te beginnen is er het budget. Om de één of andere flauwe reden is dat altijd beperkt als het om de auto gaat, terwijl het bij de jurk niet echt belangrijk lijkt te zijn. Maar laten we het budget even buiten beschouwing laten zonder onredelijk te worden. Een Ferrari 330 P is geweldig, maar het is niet reëel te denken dat ik daarin kan gaan trouwen. Laten we ons dus richten op de auto’s die in aanmerking komen en haalbaar zijn.
Vroeger, toen ik een kind was, trouwden mijn oom en tante in een dikke Amerikaanse slee. Ik vond het prachtig. Ik denk dat het een Cadillac was, in ieder geval had het vleugels met achterlampen en was het ding knalrood. Als je de Thunderbirds leeftijd hebt is dat natuurlijk geweldig. En het doet het ook op goed op de foto’s, uiteraard. Maar toch denk ik niet dat ik in een Amerikaan wil trouwen. Ten eerste vind ik weinig Amerikaanse auto’s mooi. De modellen van de jaren ‘50 en ‘60 waren soms prachtig, maar na die tijd vind ik persoonlijk dat er weinig echt mooie auto’s zijn gebouwd aan de andere kant van de Atlantic. Daar komt bij dat ik me op mijn bruiloft niet laat rijden, ik wil zelf sturen. En hoe mooi sommige Amerikaanse oldtimers ook zijn, echt spectaculair om te rijden zijn ze niet. Tenminste, niet sportief spectaculair, laat ik het zo zeggen.
Sportief zal het toch wel moeten worden. Voor mij geen Kever cabriolet of 2CV. Veel te knuffelbaar. Het mag best gewaagd zijn, maar niet vulgair. Hoewel ik een Porsche RS één van de meest begerenswaardige auto’s ter wereld vind, is het niet een auto waarin ik zou willen trouwen. Te schreeuwerig, te veel stickers, te veel spoilers en waarschijnlijk zal ik die auto met mijn coureursambities binnen no time om een boom vouwen. Inclusief bruid, als ik pech heb. En laten we eerlijk wezen: trouwfoto’s zonder bruid zijn toch minder interessant voor mijn schoonfamilie. Nee, ik moet op zoek naar iets wat een beetje geciviliseerd is. Een Ferrari F355 is misschien een beter plan. Maar dan liefst geen rode. Zwart is beter. Probleem is wel dat de sequentiële uitvoering, de F1, mijn eigenlijke favoriet is. Maar die bak schakelt zo oncomfortabel (heb ik me laten vertellen) dat de orthodontist de afdrukken in het dashboard kan gebruiken voor de reconstructie van het gebit van mijn bruid. En als ik de bruid mag zoenen wil ik toch wel graag dat ze gewoon haar tandjes heeft. Ik wil niet trouwen in een tweede keus F355, dus die valt helaas ook af.
Het moet dus een comfortabel rijdende, sportieve wagen worden. En het moet ook nog goed uitkomen op de foto’s. Dat laatste zou met een Miura wel goedkomen, maar ik ben bang dat ook die auto niet echt makkelijk rijdt. Ik denk dat ik toch een beetje een recenter model moet zoeken. Pak hem beet jaren ‘70 of ‘80, toen werden de sportwagens wat beter te rijden. Als ik denk aan klasse en sportiviteit kom ik terecht bij Aston Martin, maar ook daar kan ik niet echt een kandidaat vinden omdat ik alles na de jaren zestig niet mooi vind. Tot de recentere modellen als de DB7 dan, want dat vind ik wel weer schitterende auto’s, maar de Lagonda of V8 doen mijn hart niet bepaald sneller kloppen. In de jaren ‘80 werden er trouwens naar mijn mening bijzonder veel lelijke auto’s gemaakt. Een enkel model dat ik wel mooi vond zoals de F40 of Diablo zijn weer onbereikbaar of niet te rijden. Hetzelfde geldt voor de negentiger jaren. Daarin werden wel mooiere auto’s gemaakt als het decennium daarvoor, maar echt schoonheden waren er niet, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten. Één van die uitzonderingen is wellicht wel een optie. De Ferrari 550 Maranello. Of misschien wel de Barchetta, maar ik denk dat ik de coupé mooier vind. Bij de laatste Droomrit werd ik al een beetje verliefd op een zilverkleurig exemplaar dat daar mee reed. De eigenaar die ik daar sprak zei dat hij heel rustig kon rijden met zijn handgeschakelde uitvoering. Ja, wellicht wordt dat wel mijn trouwauto. Maar ik sta open voor suggesties.
|
