Tags: insignia, Opel   

Is het de nieuwe Vectra? Is het de nieuwe Omega? Misschien wel allebei, want de Insignia is duidelijker groter dan zijn voorganger Vectra, wiens naam vakkundig wordt geweerd in de persuitingen van Opel.

[ Eerst kijken en dan lezen? Klik dan hier voor de video. ]

Het V-woord zullen we hier dan ook verder niet laten vallen. Een klein beetje uit dankbaarheid voor de mooie Insignia-pen die we kregen, maar vooral omdat de Insignia veel sexier is dan zijn voorganger. Met de Insignia slaat Opel dan ook een nieuwe designrichting in en schuift ietsje upmarket. Qua uiterlijk en omvang is de Insignia dan ook met recht een nieuw vlaggenschip voor Opel. Het gehele Hollandse journaille en wijzelf werden dan ook verscheept naar Schloss Fuschl, het kasteel dat in de Sissi-trilogie (vraag je vriendin wat dat is) de residentie was voor de keizerlijke familie. Ambities kan je natuurlijk nooit genoeg hebben en het slot ligt aan een meer met daarom heen gedrapeerde talloze kronkelende wegen met lekker veel hoogteverschillen. De ideale omgeving om een auto eens beter te leren kennen.

Qua design is de Insignia er lichtjaren op vooruit gegaan. Door de coupé-achtige daklijn ziet de auto er, zeker met grote velgen, lekker dik en sportief uit. De lemmetvorm of Insignia-wing is niet alleen zichtbaar in de LED-dagrijverlichting, maar komt bijvoorbeeld ook terug in de handgrepen in het interieur en als vouw in de zijkant van de auto. Aerodynamica was ook een belangrijk thema. Al in 1990 haalde de Opel Calibra een cW-waarde van 0,26, de Insignia haalt 0,27 en is daarmee veel gestroomlijnder dan de concurrentie. Voor de toekomstige zuinige Ecoflex-variant zal de stroomlijn nog verder verbeterd worden.

Opel gaat er prat op dat de Insignia met toonaangevende technologieën verkrijgbaar is. Het adaptieve onderstel Flexride is niet uniek, bij stuurmansauto’s (MiTo) en bij concurrenten (A4) zijn elektronisch regelbare onderstellen al verkrijgbaar. Toch is het een zinvolle toevoeging die zowel rijcomfort, weggedrag als veiligheid vergroot. Los van de keuze voor het programma (Tour, Normal, Sport) meet de elektronica in de auto continue het rijgedrag en past naar aanleiding daarvan vering en demping aan. Met de knoppen kan bovendien gasrespons, stuurgedrag en de besturing van de automatische versnellingsbak worden aangepast. En als klapper op de vuurpijl wordt de verlichting van de tellers in de Sport-stand omgezet van wit naar rood, wat blijkbaar sportiviteit uitstraalt.

Zelfs in Sport wordt de Insignia niet knalhard, maar eerder comfortabel stevig. Welke stand je ook kiest, de grip blijft erg goed. Nu waren de testauto’s allen met dikke 19” velgen met 245/45 banden uitgerust, wat het beeld enigszins kan vertroebelen. Echter, ik verwacht dat de Insignia met iets minder brede banden ook nog steeds bijzonder lekker gript. Helaas zou de besturing wat meer gevoel mogen bieden, zeker in Tour wordt het erg gevoelloos. Adaptive 4×4 is standaard op 2.8 V6 Turbo en optioneel op de 2.0 Turbo. Het systeem kennen we al uit de Saab 9-3 Turbo X en ook hier werkt het bijzonder prettig. Net als bij Saab kan ook de Insignia uitgerust worden met eLSD, die ook nog eens de krachtverdeling tussen de beide achterwielen varieert.

De Opel Eye vormt als het ware een virtuele bijrijder die samen met jou kijkt naar de situatie op de weg. Het principe van Lane Departure Warning is bekend, maar het systeem doet meer. Het leest namelijk ook verkeersborden voor je. De Opel Eye herkent de meest relevante gebodsborden (de ronde borden met een rode rand) en ook de borden die het einde van een gebod aangeven. Het systeem werkt met een groothoekcamera die 30 hoge resolutie beelden per seconde registreert, die vervolgens door twee signaalprocessoren worden geanalyseerd. Op de testtrack herkende Opel Eye feilloos de snelheidsbeperkingen en gaf deze in het display tussen de wijzerplaten weer. Ook het opheffen of ingaan van een inhaalverbod wordt op het display weergegeven.

Nog zinvoller is het AFL+ (Adaptive Forward Lighting) die automatisch het koplamplicht aanpast aan de wegomstandigheden en het zicht. Diverse sensoren meten snelheid, giersnelheid, stuurhoek en regenval. Op de snelweg bijvoorbeeld wordt het profiel dusdanig aangepast dat de lichtbundel verder reikt dan in de stad, waar bij lage snelheden een wijdere lichtbundel te prefereren is. Totaal biedt AFL+ maar liefst negen verschillende programma’s. De sensoren van de grootlichtassistent meten bovendien of er tegen- of voorliggers zijn en of het nodig (donker genoeg) is om het grootlicht aan te schakelen. Een goed anticiperende chauffeur schakelt meestal sneller het grootlicht uit, maar het neemt wel weer een handeling weg.

In en om Salzburg reden we vooral met de dikste Insignia die momenteel verkrijgbaar is: de V6 Turbo. Het 2.8 blok kennen we al uit het model-wat-niet-meer-genoemd mag-worden en de Saab 9-3 Aero-X. Met 260 pk en 350 nm koppel is de V6 krachtig genoeg, maar daarbij moet de naald van de toerenteller wel 2000 of meer aan wijzen. Daaronder speelt het gewicht van de Insignia hem parten en is het niet de sprinter die je verwacht. In absolute zin zijn de prestaties dik in orde: de topsnelheid is begrensd op 250 km/u en van 0 tot 100 kan in 6,9 seconden.

Voor wie het allemaal minder snel mag (of zuiniger moet) heeft Opel nog diverse motoren in de aanbieding: de basis is een 1.6 met 115 pk. We konden er niet mee rijden en het lijkt op papier al geen aanrader. De 140 pk sterke 1.8 doet er al 11,5 seconden over om aan de 100 te raken en dat lijkt een betere instapper. Andere keuzes zijn de 2.0 Turbo met 220 pk en later volgt een 1.6 Turbo met 180 pk. Dieselen kan alleen met een 2.0 CDTI, maar die is er wel met 110, 130 of 160pk. Grappig genoeg verbruiken alledrie de varianten evenveel: gemiddeld 5,8 liter per 100 km (1 op 17). Later volgen een 2.0 Biturbo CDTI met 190 pk en een extra zuinige, maar nog steeds 160 pk sterke Ecoflex diesel. We reden heel kort even met de 160 pk 2.0 CDTI diesel en die stelde niet teleur. In de Insignia is de motor zeker krachtig genoeg, maar ook een tikkie lawaaiig. Niet dat de oordoppen mee moeten, maar de V6 Turbo is een stuk stiller. Ook de 2.0 Turbo is heerlijk stil en met 220 pk voelt ook die meer dan krachtig genoeg.

Het interieur roept gemengde gevoelens op. De Cosmo (meest luxe) versie waar ik in reed was uitgerust met een beige/ roodbruin interieur, wat op zich een fraaie combinatie is. Alleen het was gecombineerd met “houten” sierstrips die compleet rondom over het dashboard lopen. Nu kan hout heel mooi zijn, maar in plastic uitgevoerd en in deze kleurstelling word ik er niet echt blij van. Nu schijnt een hele grote groep kopers nog steeds warm te lopen voor hout in het interieur: bekijk maar eens wat occasions (en ja, ook van “coole” merken zoals Audi en BMW, om deze reacties maar eens voor te zijn). Gelukkig kunnen de strips ook in een andere kleur geleverd worden, in de Sport uitvoering zijn ze in het zwart uitgevoerd. Opel is er erg trots op dat er bijzonder goede stoelen in de Insignia zitten. Zo goed zelfs dat ze goedgekeurd zijn door de Duits rugpatiëntenvereniging, en ze zitten dan ook prima. Het optionele navigatiesysteem is uitgerust met een hele batterij knoppen op de middenconsole, waar je na enige gewenning relatief snel de weg in vindt. Voor de versnellingspook zit nog een draaicontroller, en die bleek ik heel frequent onbedoeld met mijn pols aan te raken bij het inleggen van de tweede versnelling. Het is een klein schoonheidsfoutje waar overigens anderen geen last van bleken te hebben.

Los van de kleine kritiekpuntjes heeft Opel een reuzestap gezet met de Insignia. Opels nieuwste is zowaar een beetje sexy geworden, niet direct iets wat de gemiddelde autokoper achter het merk zoekt. Hoewel… niet iedereen lijkt overtuigd van het uiterlijk, maar een grijze muis zoals de Vectra is het zeker niet.

Bekijk de video van de Insignia V6 Turbo op ABHD.

Gallery: Opel Insignia

77 Reacties op “Rijtest & video: Opel Insignia V6 Turbo”

Reactie pagina's: [1] 2 3 4 5 6 7 8 » Toon alles

Reactie pagina's: [1] 2 3 4 5 6 7 8 » Toon alles

Geef een reactie: